တိမ္ေတြက ကြ်န္မပါးျပင္ကို ထိေတြ႕ေနတယ္။
အျမင္အာရံုထဲမွာ ေကာင္းကင္ျပာျပာႀကီးကို ေတြ႔ေနရတယ္။သိပ္လွေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးဟာ ကြ်န္မအိမ္မက္ေတြထဲကအတိုင္း လွပစြာစီးႀကိဳေနတယ္။
အျပံဳး ………………..
ဟုတ္တယ္။ကြ်န္မျပံဳးလိုက္ခ်င္တယ္ ။ သူသိပ္သေဘာက်တယ္လို႕ ေျပာဖူးတယ္။
ကြ်န္မျပံဳးရင္ သိပ္လွတယ္လို႕ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
မ်က္ရည္ ………………..
မ်က္၀န္းထဲက ပုေႏြးစြာစီးက်လာတာ မ်က္ရည္ေတြလား?
ဟင့္အင္ မငိုဘူး။ကြ်န္မ မငိုခ်င္ဘူး။သူသေဘာမက်ဘူး။သူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမလား မေသခ်ာေပမယ့္ ကြ်န္မမ်က္ရည္ကို သူသေဘာမက်ဘူးတဲ့။
တံခါးေပါက္ေတြ ………………..
ဟုတ္တယ္။ ဒီတံခါးေပါက္ကို ေက်ာ္လိုက္ရင္ ကြ်န္မလိုခ်င္တဲ့ေနရာကို ေရာက္သြားမယ္။ ကြ်န္မ လိုခ်င္တဲ့အရာကို အရယူမယ္ေလ။ တစ္ခ်က္ေလာက္ ဟုတ္တယ္ တစ္ခါေလာက္ေလ သူ႕မ်က္ႏွာကို ေတြ႕ခ်င္ေသးတယ္။ ေျခေထာက္ေတြက ဦးေႏွာက္အမိန္႕ကို နာခံခိ်န္မွာ ႏွလံုးသားကေတာ့ နာက်င္စြာနဲ႕ ညည္းျငဴ ေနေလရဲ႕။
ကြ်န္မ ေက်ာျပင္ကို သူ ႀကည့္မေနေလာက္ပါဘူးေနာ္။ သူ႕ႏွလံုးသားထဲမွာ ေနရာမရိွခဲ့တဲ့ ကြ်န္မထြက္ခြာသြားတာ သူ ၀မ္းနည္းမေနေလာက္ပါဘူး ေနာ္။ သူ စိတ္မေပ်ာ္တဲ့ခိ်န္ ဘယ္သူမ်ား အေဖာ္လုပ္ေပးပါ့မလဲ………
သူ အလုပ္ပင္ပန္းလို႕ စိတ္ရႈပ္ေနရင္ ဘယ္သူမ်ား စိတ္ေျပေအာင္ အေဖာ္လုပ္ေပးပါ့မလဲ……
သူ ခ်စ္တဲ့သူက စိတ္ညစ္ေစခဲ့ရင္ ဘယ္သူမ်ား သူ႕မ်က္ရည္ကို ကူသုတ္ေပးပါ့မလဲ………
သူ ေျပာသမွ်ကို ဘယ္သူမ်ား နားလည္ေအာင္ႀကိဳးစားလို႕ သူနားမွာအဖာ္လုပ္မယ့္သူ ရိွပါ့မလား…………
တကယ္ဆိုရင္ ………….
ေမ့ေပ်ာက္ျခင္းဟာ အႏုပညာတစ္ရပ္လို႔
ငါ ခံယူမိရင္။
ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တယ္
ဆြတ္ပ်ံ႕ႀကည္ႏူးတယ္
နာက်င္ေနရင္း
မြတ္သိပ္စြာ သတိရတယ္။
နာႀကည္းေနရင္း
ဒူးေထာက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ အင္အားျပင္းတယ္။
အလြမ္းဆိုတဲ့ ဒီခံတပ္ကို
ငါ ေက်ာ္သြားႏိုင္ပါ့မလား?
